บ้าน

เพิ่งจะได้ไกลบ้านจริงจังครั้งแรก แบบที่ไม่ใช่ไปเที่ยวนานๆเป็นอาทิตย์-สองอาทิตย์

แต่เพื่อย้ายไปอยู่หอเอง เพื่อไปเรียนได้ง่าย ไม่เหนื่อย ตอนแรกก็คิดว่าจะสบายๆไปอยู่หอไม่ต้องเดินทาง

แต่พอมาอยู่จริงๆแล้วเหนื่อยกว่าเยอะเลย ต้องทำเองทุกอย่าง ล้างห้องน้ำ ซักถุงเท้า เอาผ้าส่งซัก ต้องตากผ้าเอง ทำทุกอย่างเอง

จากที่อยู่บ้านไม่เคยทำอะไรสักอย่าง ตอนนี้ต้องเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบตัวเองไม่ใช่แค่เรื่องทั่วไปแบบการใช้ชีวิตประจำวัน แต่รวมไปถึงการรับผิดชอบทางจิตใจ รับผิดชอบตัวเองและหน้าที่ของตน เพราะอิสระที่ได้มามีมากโขจนอาจทำให้เราเสียเด็กได้ อยากกลับกี่โมงก็ได้เพราะยังไงก็ไม่มีใครรู้ อยากจะไปไหนกับใครเมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้

แต่เพราะว่าความไว้ใจของแม่ ทำให้เราเรียนรู้ที่จะตอบแทนกลับไปด้วยการรู้จักรับผิดชอบตัวเองไม่ทำให้แม่กังวล และซื่อสัตย์ รู้จักอยู่ในกรอบที่จะไม่ทำให้แม่และตัวเองเสียใจภายหลัง

พอไปอยู่จริงๆก็เริ่มกลัว กลัวว่าจะอยู่ไม่ได้ กลัวว่าจะดูแลตัวเองไม่ได้ กลัวว่าจะควบคุมและแก้ไขปัญหาไม่ได้ เริ่มจะคิดถึงบ้านเวลาที่ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้ เริ่มจะอยากกลับบ้านเพื่อหนีปัญหาและเรียกหา แม่กับพี่ให้ช่วย

…โชคดีมีคนข้างห้อง…

คอยช่วยจัดการ เป็นห่วง ทำให้เรารู้สึกว่าไม่เหงา คอยดูแล และช่วยเหลือ ให้ยืมในสิ่งที่ขาด แนะนำในสิ่งที่รู้มาก่อน และคอยเล่นด้วย อยู่เป็นเพื่อนไม่ให้เหงา ขอบคุณนะ

 

เพิ่งจะรู้ว่าขาดบ้านไม่ได้ก็ตอนที่ต้องไกลบ้าน…ยังรู้สึกดีที่มีบ้านให้กลับ คนบางคนไม่มีแม้แต่บ้านให้กลับ ช่างโชคดีที่มีครอบครัวรออยู่ที่บ้าน

ได้รู้อีกอย่างว่าคงขาดคนข้างห้องไม่ได้…ถึงจะยังไม่เสียไป(และไม่อยากจะเสีย)แต่ก็รู้ว่าการที่มีคนๆนึงอยู่ข้างๆและหวังดีกับเราตลอด นั้นมีค่าแค่ไหน รู้สึกโชคดีกว่าใครๆ จะพยายยามทำตัวดีๆให้เธอไม่อยากย้ายไปจากห้องข้างๆ ขอบคุณที่คอยเป็นบ้าน..ของหัวใจ ให้เราตลอดเวลา