ครั้งแรก. . .

ครั้งแรกที่เราได้ลองเริ่มทำอะไรสักอย่าง

อาจเป็นประสบการณ์ที่ถูกลืมไปบ้างเพราะบางครั้งเราอาจทำสิ่งนั้นครั้งแรก…โดยไม่รู้ตัว

เราไปโรงเรียนอนุบาลครั้งแรกโดยไม่ได้ตั้งตัว และเราก็อาจลืมไปว่าวันนั้นอาจเป็นวันที่ตื่นเต้นที่สุดในชีวิต เพราะเราไม่เคยไปโรงเรียนใดๆมาก่อนในชีวิต

แล้วเราก็ลืมมันไป…บางทีเราไม่ได้ลืมหรอก…แต่เรายังไม่ทันได้จำมันตังหากล่ะ

บางที”ครั้งแรก”อาจเป็นครั้งที่เป็น”ที่สุด” ในทุกๆเรื่อง

แต่คนเรายุ่งเกินกว่าจะใส่ใจว่านั่นคือครั้งแรก

เล่นไวกิ้งครั้งแรก ไม่ทันได้จำ และแทบไม่รู้เรื่องว่ามันเจ๋งแค่ไหน รู้แค่ว่าเพื่อนๆยุให้ขึ้นไป(นั่งหลับตาตลอดเวลาก็คงจะจำครั้งแรกที่เอาหน้าขึ้นไปสัมผัสอากาศบนฟ้าจริงจังไม่ได้หรอก)รู้แค่เสียวท้องมากๆ…เวลาผ่านไป เล่นไวกิ้งหลายครั้งเข้า เริ่มรู้สึกสนุกแต่อาการเสียวที่สุดที่เคยมีในครั้งแรกหายไปหมดแล้ว เล่นเอามันส์อย่างเดียว จำไม่ได้แล้วว่าเสียววันแรกนั้นเป็นยังไงและก็พยายามจะเสียวเท่าไรก็ไม่เสียว (เสียวเยอะเกินจนน่าหวาดเสียว)

ครั้งแรกคือที่สุด ที่สุดในทุกๆสิ่ง ตื่นเต้นที่สุด งงที่สุด กลัวที่สุด อีกมากมายที่สุดจะบรรยาย

 

หากเราทำแต่สิ่งเดิมๆซ้ำๆ ความรู้สึกที่สุดที่หมดไปตั้งแต่ทีแรกก็จะไม่กลับมาหาเราได้อย่างเต็มที่เหมือนเมื่อก่อน เราจะชินกับความรู้สึกนั้นๆจนกลายเป็นรูปแบบและวิถีชีวิตของเราซึ่งอาจอาจเฉยชาและน่าเบื่อ(ที่สุด)

 

ลองทำสิ่งใหม่ๆให้มีครั้งแรกในหลายๆอย่าง เราก็จะได้ความรู้สึกหลากหลายที่สุด ซึ่งคงทำให้ชีวิตเราคุ้มค่าและมีความสุขที่สุดที่ได้เกิดมา

 

เธอ: จำได้ไหมครั้งแรกที่เราเจอกัน?

เรา: . . . ขอโทษที่เราจำไม่ได้. . .เราไม่ทันได้ตั้งตัว รู้แค่ว่าวันนี้เรามีความสุขมากกว่าวันนั้นมากทีเดียว :p