ไม่…

              “ไม่…” คำสั้นๆที่ไม่ว่าจะนำคำไหนมาต่อท้ายเข้าไป คำที่ได้ก็ให้ความรู้สึดที่ไม่ดีทั้งผู้พูด(ในบางกรณี)และผู้ฟัง(เกือบทุกกรณี)

              เวลาที่เราต้องเป็นฝ่ายปฏิเสธใคร เราเองก็มักจะรู้สึกไม่ดีที่ต้องไปหักหาญน้ำใจผู้เสนอที่มักจะทยอยกันมามอบสิ่ง(ที่เขาคิดว่า)ดี ให้เราอยู่เสมอ แต่เราคงรู้สึกผิดแค่ไม่เกินกระพริบตา 7 ที ไม่นานกว่านั้นมากโดยประมาณ

             แต่เมื่อเรากลายเป็นฝ่ายถูกปฏิเสธ..เราจะไม่ได้แค่รู้สึกผิด(ผิดหวังในคำตอบ) และยังเสียใจ เสียความรู้สึก ที่สำคัญที่สุดคงเป็นความกล้าที่จะเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามหรือขออะไรอีกในครั้งต่อไป แน่นอนฝ่ายถูกปฏิเสธคงได้พบเจอกับความเจ็บปวดที่กินเวลานานเกินกว่าจะลืมได้ง่ายๆ

             “ไม่…” เวลานำมาประสมจนเกิดเป็นคำใหม่คำไหนน่าเสียใจที่สุด . . .

        “ไม่กิน” . . . เอ่อ ดีไม่เปลืองง

        “ไม่ว่าง” . . . ไปกับคนอื่นก็ได้วะ

        “ไม่รู้” . . . google เองก็ได้ว่ะ

        “ไม่เอา” . . . แน่นะ? มึงไม่เอากูเอานะ แล้วอย่าเปลี่ยนใจทีหลังนะมึง

        ”ไม่รัก” . . . . . . . . .

 

         .  .  .